مهندس یوسف هاشمی
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی پویشگران گیل:
رشت، شهر باران‌های نقره‌ای، قرن‌هاست که با رنگ سبز گره خورده است.اما در سال‌های اخیر، هرگاه صحبت از «سرانه فضای سبز» و «پروژه‌های تخصصی» به میان می‌آید، گویی با نوعی از ایستایی و فراموشیِ خودخواسته روبرو هستیم. نمونه بارز این مدعا، سرنوشت نامعلوم و به حاشیه رفته ی «پارک گیاهان دارویی خیابان جوان رشت» است. از سال ۱۳۹۵ که زمزمه‌های جدی احداث و بهره‌برداری تخصصی از پارک گیاهان دارویی به عنوان یک ظرفیت گردشگری، علمی و سلامت‌محور شنیده شد، انتظار می‌رفت این نقطه از شهر به پاتوقی برای پژوهشگران و جاذبه‌ای نو برای توریست‌ها تبدیل شود. اما امروز پس از گذشت نزدیک به ۸ سال، باید پرسید این پروژه در کجای اولویت‌های شهرداری قرار دارد؟ چرا برندی که می‌توانست رشت را به عنوان قطب گیاهان دارویی شمال کشور معرفی کند، به حاشیه رفته است؟ فقدان استراتژی در «شناساندن» این مجموعه و رها کردن آن در وضعیت فعلی، مصداق بارز هدررفت منابع و فرصت‌سوزی است. پارکی که قرار بود هویت‌بخش باشد، حالا خودش به دنبال هویت می‌گردد!
اسناد جامع؛ ویترینی برای کتابخانه‌ها یا نقشه راهِ اجرا؟ سوال جدی‌تر اما فراتر از پیگیری سرنوشت یک پارک است؛ چرا «سند جامع فضای سبز رشت» عملیاتی نمی‌شود؟ ما در رشت با پدیده‌ای به نام «مطالعاتِ بایگانی شده» روبرو هستیم. اسناد جامع و طرح‌های تفصیلی فضای سبز که با هزینه‌های گزاف تدوین می‌شوند، قرار بود نقشه راهی برای توزیع عادلانه پارک‌ها در محلات کم‌برخوردار و حفظ کمربند سبز شهر باشند. عدم اجرای این اسناد معلول چند علت است که مدیریت شهری باید پاسخگوی آن‌ها باشد. یکی از این دلایل تغییرات پی‌درپی مدیریتی بوده و هست. هر مدیر جدید، رویکرد مدیر قبلی را به حاشیه می‌برد و اسناد جامع در گرداب سلایق شخصی غرق می‌شوند. اولویت‌دهی به پروژه‌های نمایشی یکی از این علتهاست. ساخت فضای سبز پایدار و تخصصی (مانند گیاهان دارویی) زمان‌بر است و شاید در کوتاه‌مدت «رزومه‌ساز» نباشد، لذا مدیران به سمت کارهای زودبازده و سطحی می‌روند. فقدان پیوست اجرایی هم می‌تواند از دیگر علتها باشد. سندی که ردیف بودجه مشخص و ضمانت اجرا نداشته باشد، تنها یک انشاء زیباست، نه نقشه راه توسعه.
حاشیه به‌جای متن؛ میراثی که در خطر است وقتی پروژه‌های تخصصی مثل پارک گیاهان دارویی به حاشیه می‌روند، یعنی ما تفاوت بین «باغ‌بانی» و «مدیر شهری» را متوجه نشده‌ایم. مدیریت شهری موظف است فضاهای سبز را نه به عنوان «دکور»، بلکه به عنوان «شریان حیات اقتصادی و سلامت» ببیند. امروز مطالبه شهروندان رشت روشن است؛ خروج اسناد جامع از کشوهای تاریک وبه عنوان مثال بازگرداندن پارک گیاهان دارویی به متن برنامه‌های توسعه شهری. رشت بیش از آنکه به وعده‌های سبز نیاز داشته باشد، به «اراده‌ای برای سبز ماندن» نیاز دارد. آقایان مسئول! زمان برای شناساندنِ ظرفیت‌های سوخته رشت رو به پایان است؛ پیش از آنکه دیر شود، ردیف بودجه‌ها را به سمت ریه‌های شهر کج کنید.
ذخیره نام، ایمیل و وبسایت من در مرورگر برای زمانی که دوباره دیدگاهی مینویسم.
