ایران قدرتمند؛ فراتر از بازی شرق و غرب

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی پویشگران گیل:

در روزگاری که نگاه‌های سیاسی به شدت میان دو قطب شرق (چین) و غرب (آمریکا) در نوسان است، بحث‌های بسیاری از ضرورت تمرکز بر روابط با شرق و ترس از دست دادن فرصت‌های چین به میان می‌آید. اما پرسش بنیادین این نیست که ما چقدر باید به شرق یا غرب متمایل شویم؛ پرسش اساسی این است که چگونه می‌توانیم «خودمان» باشیم؟
تجربه برخورداری از قدرت جهانی، درس بزرگی از چین به ما می‌دهد. چین که در سال‌های گذشته واردکننده خودرو بود، امروز در عرصه جهانی پیشرو در تکنولوژی‌های برقی و صنایع استراتژیک است. راز موفقیت چین، تکیه بر توان داخلی و برنامه‌ریزی دقیق در حوزه‌هایی چون تولید فولاد، انرژی خورشیدی، قطار سریع‌السیر و فناوری باتری است. چین با اتکا به ظرفیت‌های خود، توانست احترام و تعظیم جهان را برانگیزد؛ تا جایی که حتی رقبای سیاسی‌اش نیز در مواجهه با قدرت اقتصادی و صنعتی آن، ناچار به تغییر لحن و نگاه شدند.
ایران با دارا بودن تنها یک درصد از جمعیت جهان و هفت درصد از منابع طبیعی، پتانسیل تبدیل شدن به یک ابرقدرت را دارد، به شرط آنکه از «مدیریت علمی، میدانی و جهادی» بهره بگیرد. ما نباید تنها به دنبال تکیه بر روابط بین‌الملل باشیم، بلکه باید بر “خودمحوری” تمرکز کنیم. در این مسیر، مدیریتِ منابع انسانی و به‌ویژه «جذب نخبگان» کلیدی‌ترین گام است. همان‌گونه که ایالات متحده با جذب نخبگان جهان برتری خود را در حوزه‌های هوش مصنوعی، علوم پایه و اکوسیستم‌های فناوری حفظ کرده است، ما نیز باید با ایجاد بستری مناسب، نخبگان و جوانان خود را که در خارج از کشور هستند، به خانه بازگردانیم.

تاریخ نشان داده است که جوانان ایرانی در سخت‌ترین لحظات، از میدان‌های دفاع مقدس گرفته تا عرصه‌های نظامی نوین (پهپادی و موشکی)، با تکیه بر دانش بومی و خودباوری، جهان را شگفت‌زده کرده‌اند. در جایی که جهان منتظر تسلیم ایران بود، جوانان ما با وحدت و توانمندی خود، احترام جهانیان را برانگیختند. اکنون زمان آن فرا رسیده است که این روحیه جهادی و این دانش فنی، از میدان‌های دفاعی به میدان‌های مدیریت اجرایی، صنعتی و علمی منتقل شود.
ایرانِ قدرتمند، ایرانی است که با تکیه بر تمدن کهن و توانمندی‌های مدرن خود، نه منتظر نگاه ترحم‌آمیز دیگران، بلکه با اقتدار در جایگاه خود بایستد. برای رسیدن به این هدف، تغییر در مدل‌های حکمرانی و گذار به سمت مدیریتی مبتنی بر توانمندی‌های داخلی، نخستین و حیاتی‌ترین گام است.