جعفر عباسزاده
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی پویشگران گیل:
رودخانههای رشت میتوانستند قلب تپنده شهر باشند؛ چیزی شبیه کانالهای شهرهای توریستی. اما سالها مدیریت شهری فقط تماشا کرد تا رودخانهها تبدیل شوند به مسیر عبور فاضلاب.
عجیبتر اینجاست که هر بار باران میآید همه غافلگیر میشوند؛ انگار رشت دیروز کشف شده و کسی نمیدانسته این شهر پرباران است! نبود شبکه فاضلاب کامل و رها شدن آلودگی در رودخانهها، نتیجه مستقیم تصمیمهای کوتاهمدت و مدیرانی است که بیشتر از برنامهریزی، اهل شعار بودند.
اگر یک تیم حرفهای شهرسازی و محیطزیست اختیار واقعی داشت: – فاضلاب شهری سالها پیش ساماندهی میشد – حریم رودخانه آزادسازی میشد – اطراف رودخانه تبدیل به فضای عمومی و گردشگری میشد
نجات این رودخانهها فقط پروژه عمرانی نیست؛ بازگرداندن هویت رشت است. شهری که رودخانهاش بوی فاضلاب بدهد، هرچقدر هم کافه و رستوران داشته باشد، توسعهیافته نیست.
ذخیره نام، ایمیل و وبسایت من در مرورگر برای زمانی که دوباره دیدگاهی مینویسم.
