معصومه پاداش ستوده
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی پویشگران گیل:
در نبرد تمام عیار رسانه ای با دشمن قرار داریم؛ نبردی که نیاز به شناخت و دقت فراوان برای مسلح شدن و پیروز شدن نیاز دارد؛ اگر امروز بسترهای این شناخت را درست معرفی نکنیم؛ در آیندهای نهچندان دور، ما با یک نوع جدید از بیماری مواجه خواهیم بود؛ بیماریی نه از جنس ویروسهای زیستی، نه حتی از جنس اختلال روانی، بلکه از جنس انگل های مجازی.
این انگل، موجود زنده نیست، اما میتواند فکر انسان را آلوده کند. نه از راه تنفس منتقل میشود، نه از راه خون! اما از طریق صفحه نمایش گوشی، یک پیام به ظاهر بیضرر، یک تصویر دستکاریشده، یا یک تحلیل هوشمندانه ولی جعلی وارد ذهن میشود.
این انگل، به کمک مدلهای پیشرفته هوش مصنوعی رشد میکند. مدلهایی که میتوانند صدا، چهره، رفتار، نوشتار و حتی حافظهی افراد را جعل کنند. آنقدر دقیق و طبیعی که هیچ انسان معمولیی توان تشخیص آن را ندارد.
این انگل مجازی، یک خطر خاص دارد: قدرت بلعیدن حقیقت و تولید دروغ.
در دنیایی که همه چیز را میتوان شبیهسازی کرد، مرز میان راست و دروغ، واقعیت و جعل، نور و تاریکی، کمکم ناپدید میشود. کسانی که آلودهی این انگل میشوند، دیگر توان تشخیص حقیقت را از دست میدهند. همهچیز برایشان مجازی است، حتی حقیقت. حتی خودشان…
اینجاست که یک مدل هوش مصنوعی میتواند:صدای یک رهبر دینی را جعل کند و پیام برعکس بدهد؛ تصویری از یک واقعه بسازد که هرگز اتفاق نیفتاده؛ مقالهای بنویسد که سراسر دروغ است ولی پر از منابع و سندهای قلابی باشد؛ افکار عمومی را در یک کشور، شهر یا نسل به انحراف بکشاند و بدتر از همه، کسانی که گرفتار این انگل مجازی میشوند، به خیال خودشان سالمند! فکر میکنند فهمیدهاند، در حالی که چیزی جز توهم به ذهنشان تزریق نشده است.
چه باید کرد؟ در برابر این انگل مجازی، هیچ آنتیویروسی جواب نمیدهد. تنها راه ایمن ماندن، تقویت یک “آنتیویروس درونی” است: بصیرت مطالعهی عمیق و پیوسته پایبندی به منبع حقیقت: قرآن، عقل، و انسانهای حکیم و اهلبصیرت
در غیر اینصورت، آیندهای را خواهیم دید که در آن دیگر «حقیقت» وجود خارجی ندارد؛ فقط الگوریتمهایی هستند که هرچه بخواهند به ما نشان میدهند… و ما باور میکنیم.
ذخیره نام، ایمیل و وبسایت من در مرورگر برای زمانی که دوباره دیدگاهی مینویسم.
