معصومه پاداش ستوده
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی پویشگران گیل:
اینجا بقیع است… سرزمین غربت چهار خورشید خاموش… جایی که حتی سنگی هم برای دلتنگیهای ما نگذاشتند… نه گنبدی، نه گلدستهای، نه چراغی که شبهای بیقراریشان را روشن کند.
اینجا بقیع است… جایی که باد، مرثیهخوان غربت است و خاک، بوسهگاه اشک زائرانی که دلشان برای یک سایه، برای یک نشانه، برای یک نشستن بیهراس تنگ شده است.
بقیع یعنی حرم نداشتن… یعنی غربت در دل مدینه، یعنی بینشانی برای با نشانترین انسانها… بقیع یعنی شکستهدلیِ چهار امام، که حتی سنگ مزارشان هم از حسادت و جهل شکسته شد.
اما… حرم، دیوار و طلا نیست… دلهای ماست که حرم شدهاند برایشان… اشکهای ماست که گنبد شدهاند بر مزار خاموششان… و عشق ماست که چراغی خاموشنشدنی شده، تا دنیا بداند: اینجا بقیع است… ولی دلهای ما، روشنتر از هزار گنبد و گلدسته، حریم امنِ این غربت مظلوم است.
السلام علیک یا اهل البقیع… ما شیعیان جهان، فراموشتان نکردهایم… هرگز…
ذخیره نام، ایمیل و وبسایت من در مرورگر برای زمانی که دوباره دیدگاهی مینویسم.
