به گزارش پایگاه اطلاع رسانی پویشگران گیل:
جنگ معاصر قبل از آنکه بر زمین و در مرزها آغاز شود، در ذهنها شروع میشود. آنچه دیروز نقش مکمل بود، امروز نقش اصلی را برعهده گرفته است: با رسانه، افکار عمومی و سوگیری ذهنی جامعه، فضای نبرد تغییر کرده و دیگر نمیتوان با شیوه ها و تاکتیکهای سنتی و شبکههای پراکنده، با دشمنی مواجه شد که از یک اتاق در آنسوی جهان یا حتی از چند تلفنِ بینام در شبکههای اجتماعی فرماندهی میشود.
در چنین شرایطی نبود یک ستاد مرکزی رسانهای نه صرفاً یک ضعف اداری نیست ،بلکه خلاء در یک حلقه اصلی امنیت ملی است؛ خلایی که هزینههای آن اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و حتی ژئوپلیتیک میشود. در این راستا:
۱. تحول ماهیت جنگ؛ ذهنگیری جایگزین خاکگیری در جنگ کلاسیک، هدف تصرف سرزمین بود، تصرف نیروها و در بهترین حالت تغییر رژیم،اما به یقین منطق نبرد امروز تغییر کرده است و در این نبرد نوین هدف، تغییر ادراک جمعی است نه گرفتن زمین.
ابزار- محتوا است نه سلاح گرم.
پیروزی،اقناع یا سردرگمی مردم است نه امضای توافقنامه.
این یعنی دشمنِ رسانهای لزوماً ارتش ندارد،میتواند دولت نباشد؛ ممکن است ترکیبی از کنشگران، بازیگران غیردولتی، شبکههای سایبری یا مجموعهای از حسابهای بیهویت باشد. مهمتر آنکه قدرت او نه از سختافزار، بلکه از تناوب، حجم، سرعت و تکرار پیام برمیخیزد.
با چنین مختصاتی، کشور یا سازمانی که ساختار فرماندهی واحد نداشته باشد، عملاً درگیر جنگی چندجبههای بدون ژنرال است.
۲. وضعیت موجود؛ پراکندگی نیروها در میدان نبردی هماهنگ ایران مثل بسیاری از کشورهای در حال توسعه،از دوپارگی یا چندپارگی رسانهای رنج میبرد:
روایتها به جای تکمیل یکدیگر، گاهی بیاهمیت و یا متعارض منتشر میشوند.
پاسخها به بحرانها دیرهنگام و تکذیبمحور است.
جمعآوری داده، نظاممند نیست و تبدیل به تصمیم نمیشود.
سازوکار توزیع پیام یکپارچه وجود ندارد و ظرفیتهای مردمی به حال خود رهاست.
رسانهها بیشتر راوی واقعیات هستند تا سازندهی روایتها.
این وضعیت شبیه حالتی است که چند گردان بدون هماهنگی وارد میدان شدهاند و هر کدام حتی اگر خوب بجنگند، حاصل جمع آنها ممکن است شکست باشد.
۳. ستاد مرکزی رسانهای چیست و چرا بقا به آن گره خورده است؟
این ستاد باید مرکز فرماندهی و تصمیمسازی باشد؛ جایگزین ساختارهای کند و جزیرهای فعلی.
سه نقش اصلی آن عبارت است از:
۳.۱. جمعآوری و تحلیل اطلاعات در لحظه
– مانیتورینگ پیوسته شبکههای اجتماعی – رصد رسانههای داخلی و خارجی – اندازهگیری تغییر ادراک عمومی با داده – شناسایی نقاط حمله، قبل از وقوع بحران
رصد امروز دیگر به معنای خواندن تیتر روزنامه نیست؛ به معنای شنیدن پچپچ جمعیت در لحظه است.
۳.2. تولید روایت پیشدستانه
یک ستاد مؤثر خبر را توضیح نمیدهد، خبر میسازد. روایتهایی که دیر تولید شوند، دقیقاً مثل تسلیحاتی هستند که پس از پایان جنگ به میدان برسند.
۳.۳. فرماندهی توزیع پیام
تعیین مسیر محتوا – استفاده از لایههای مختلف مخاطبشناسی – مدیریت شبکهای از رسانهها، فعالان و کنشگران – در عصر شبکه، پیام خوب بدون شبکه توزیع، بیاثر است.
۴. بخشهای حیاتی یک ستاد موثر
۴.۱. واحد داده، تحلیل و سواد شناختی مسئولیت:
مدلسازی افکار عمومی تحلیل روایی و معنایی (Narrative Analytics) سنجش گفتمان و لحن احساسی (Sentiment) این بخش باید مثل واحد اطلاعات ارتش باشد: خاموش، دقیق و همیشه آماده.
۴.۲. اتاق عملیات روایت اتفاقات اینجا رخ میدهد:
طراحی استراتژی روایت تعیین پیام محوری برای رویدادهای ملی تدوین سناریوهای جایگزین برای بحرانها تعریف خطوط روایت تهاجمی و تدافعی
در این اتاق نباید جملههای بیاثر تولید شود؛ باید میدان شکل بگیرد.
۴.۳. واحد تولید محتوا (مولد نه تفسیرگر)
– محتواهای چندفرمت: ویدئو، موشن، سریالی، کوتاه، بلند – هدفگذاری ریزدستهها: نوجوان، مادر، بازاری، دانشجو، نخبگان – لحن قابلپذیرش نه رسمیزدگی – سلاح اصلی این واحد داستانگویی است، نه اطلاعرسانی خشک.
۴.۴. شبکه همراهان رسانه امروز یک اکوسیستم است:
خبرنگار رسمی اینفلوئنسرهای کوچک و بزرگ گروههای محلی و صنفی متخصصان دانشگاهی مردم عادی با گوشی هوشمند
ستاد باید نه مالک این شبکه، بلکه هماهنگکننده و توانمندساز آن باشد.
۴.۵. آموزش و پرورش نیروی نقش آفرین جنگ رسانهای بیشک بدون نیروی انسانی تربیتشده و متبحر یک نبرد با مهمات محدود است.
این آموزشها باید شامل: – سواد روایت – مدیریت بحران دیجیتال – تحلیل شبکه – و اخلاق روایتسازی باشد.
۵. اصول موفقیت ۱. پیشدستی مهمتر از واکنش ۲. راستگویی هوشمندانه پایدارتر از پنهانکاری ۳. روایت واحد، صدای متعدد ۴. کمگو، اما اثرگذار ۵. مخاطب هدف نیست؛ شریک است
۶. راهکارهای عملی و قابل اجرا
نویسنده: مجید محمدپور روزنامه نگار و مدیر رسانه و مدرس علوم ارتباطات
ذخیره نام، ایمیل و وبسایت من در مرورگر برای زمانی که دوباره دیدگاهی مینویسم.